1
إِذَا رَأَى أَحَدُكُم مِنْ أَخِيهِ, أَوْ مِنْ نَفْسِهِ, أَوْ مِنْ مَالِهِ مَا يُعْجِبُهُ [فَلْيَدْعُ لَهُ بِالْبَرَكَةِ] فَإِنَّ الْعَيْنَ حَقٌّ
«زمانى که یکى از شما از برادر، یا خودش، یا از مالش، خوشش آمد، پس براى آن دعاى برکت نماید؛ چرا که چشم زخم، حقیقت دارد».
منبع: Ahmad 4/447, Ibn Majah, Malik.