الشمس — خورشید

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

Wash shamsi wa duhaa haa

به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

Wal qamari izaa talaa haa

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

Wannahaari izaa jallaa haa

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

Wallaili izaa yaghshaa haa

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

Wassamaaa'i wa maa banaahaa

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

Wal ardi wa maa tahaahaa

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا

Wa nafsinw wa maa sawwaahaa

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

Fa-alhamahaa fujoorahaa wa taqwaahaa

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

Qad aflaha man zakkaahaa

که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

Wa qad khaaba man dassaahaa

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

Kazzabat Samoodu bi taghwaahaaa

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

Izim ba'asa ashqaahaa

آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا

Faqaala lahum Rasoolul laahi naaqatal laahi wa suqiyaahaa

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

Fakazzaboohu fa'aqaroohaa fadamdama 'alaihim Rabbuhum bizambihim fasaw waahaa

ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد!

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا

Wa laa yakhaafu'uqbaahaa

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد!