1
كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَاهُ الْأَمْرُ يَسُرُّهُ قَالَ: (الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي بِنِعْمَتِهِ تَتِمُّ الصَّالِحَاتُ) وَإِذَا أَتَاهُ الْأَمْرُ يَكْرَهُهُ قَالَ: (الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ)
هنگامى که به رسول الله ج خبرى خوشحالکننده میرسید، میفرمود: «الْحَمْدُ ِللهِ الَّذِيْ بِنِعْمَتِهِ تَتِمُّ الصَّالِحَاتُ». «ستایش مر خدایى راست که با نعمتهایش نیکىها کامل میشوند». و هنگام شنیدن خبر ناگوار میفرمود: «الْحَمْدُ ِللهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ» «ستایش در هر حال از آنِ خدا است».
منبع: Ibn As-Sunni, Sahih al-Jami' as-Saghir 4/201.